جاودان است . 7 - حكم تجويد : ابتدا بايد دانست ، تجويد بر دو قسم است : علمى و عملى . الف - تجويد علمى : دانستن قواعد و احكام اين علم است كه براى عموم مسلمانان مستحب مىباشد نه واجب ؛ زيرا صحت قرائت متوقف بر دانستن احكام تجويد نيست . امّا نسبت به اهل علم دانستن آن واجب كفايى مىباشد ، زيرا بايد در بين مسلمانان عده‌اى باشند تا اين احكام ( علم تجويد ) را به آنان‌كه اقدام به فراگيرى آن مىكنند ياد بدهند . ب - تجويد عملى : حكم آن واجب عينى است ، البته اين حكم نسبت به كسى است كه مكلف باشد و بخواهد قسمتى يا تمام قرآن را بخواند كه اين وجوب ، به دليل قرآن ، سنت و اجماع ثابت مىباشد « 1 » . بايد بكوشيم اين علم را از استادان با تجربه فراگرفته ، در بعد عملى آن نيز از آنان بهره‌مند شويم و از تمرين و ممارست مرتب به هيچ وجه خوددارى نكنيم . 8 - تاريخچهء علم تجويد : و امّا آيا در صدر اسلام ، به خصوص در زمان حيات پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و إله ، علم تجويد رعايت مىشده و يا اصلا تجويد علم شناخته شده‌اى بوده است يا نه ؟ در اين‌باره در برخى منابع آمده است كه صحابى معروف ، عبد اللّه بن مسعود گفته است : « جوّدوا القرآن و زيّنوه باحسن أصوات و اعربوه فإنّه عربىّ . . . » يعنى قرآن را با تجويد و نيكو بخوانيد و آن را به بهترين صداها زينت داده ، با لهجه عربى تلاوت كنيد . برخى به اين سخن استناد نموده و منشأ علم تجويد را به عصر صحابه نسبت داده‌اند ، امّا به اين نكته توجّه دارند كه در آن هنگام علم تجويد به كيفيت

--> ( 1 ) - دليل اين مطلب طبق نظر صاحب كتاب احكام قراءة القرآن الكريم آيهء ترتيل و روايت اقرؤا القرآن بلحون العرب و اصواتها و توجّه مسلمانان در طول تاريخ قرآن نسبت به آن مىباشد .